Low-Code چیست و چرا برنامه نویسان سنتی باید آن را جدی بگیرند؟
مقالات برنامه نویسیچگونه باید با تکنولوژی Low-Code بعنوان یک برنامه نویس برخورد کرده و آن را از یک تهدید به یک فرصت تبدیل کنیم ؟
آیا تاکنون به ابن فکر کردهاید که تا چه زمانی باید با نوشتن کدهای بزرگ و گاها خسته کننده ، نرم افزار تولید کرد ؟ آیا همانطور که اکنون میتوان توسط صفحه سازهایی همچون المنتور ، قالبهای ساده تا متوسط وردپرس را طراحی کرد ، برای ساخت اپلیکیشن یا برخی نرمافزارها نیز میتوان چنین روشهایی داشت ؟
دنیای فناوری درگیر یک تحول خاموش اما گسترده است؛ تحولی که سرعت توسعه نرمافزار را به شکل بیسابقهای افزایش میدهد. این تحول، ظهور پلتفرمهای Low-Code و No-Code است.
پیشنهادی : چرا وردپرس همچنان محبوبترین CMS است؟
برای بسیاری از توسعهدهندگان سنتی که سالها با نوشتن هزاران خط کد زندگی کردهاند، اولین واکنش به این پدیده ممکن است ترس، انکار یا حتی تحقیر باشد. اکنون این سؤال بزرگ مطرح میشود آیا این ابزارها قرار است جایگزین برنامهنویسان شوند؟ اما واقعیت بسیار پیچیدهتر و جالبتر از این نگرانی ساده است.
Low-Code یک تهدید برای آن دسته از توسعهدهندگانی است که تمایلی به یادگیری ندارند، اما یک فرصت طلایی بینظیر برای آنهایی است که میتوانند نقش خود را در این اکوسیستم جدید بازتعریف کنند و به عنوان یک تسهیلگر قدرتمند و کارآمد ظاهر شوند.
درک مفهوم Low-Code بسیار ساده است. این پلتفرمها محیطهای توسعه بصری (visual development environments) را در اختیار کاربران قرار میدهند که در آنها میتوان با استفاده از drag-and-drop و پیکربندی تنظیمات، به جای نوشتن کد دستی، application ساخت.
تصور کنید میخواهید یک فرم ثبت درخواست آنلاین برای بخش HR شرکت خود ایجاد کنید. به جای نوشتن کدهای front-end، backend، دیتابیس و منطق validation، در یک پلتفرم Low-Code مانند Microsoft Power Apps یا Bubble.io، شما به سادگی المانهای مورد نظر را از یک toolbox میکشید و در صفحه رها میکنید، خصوصیات آنها را (مانند فیلد اجباری یا نوع داده) تنظیم میکنید و به راحتی آن را به یک منبع داده مانند Google Sheets یا SQL Server متصل میکنید.
پس یک application کاملاً کاربردی که در کسری از زمان توسعه سنتی آماده بهرهبرداری است.
حالا چرا این یک فرصت است و نه یک تهدید؟
پاسخ در یک کلمه خلاصه میشود: تمرکز. پلتفرمهای Low-Code قرار نیست یک برنامهنویس حرفهای را که در حال کار روی یک سیستم عامل پیچیده یا یک الگوریتم یادگیری ماشین است، جایگزین کنند.
بلکه هدف آنها حذف کارهای تکراری و زمانبری است که اغلب توسعهدهندگان را از پرداختن به مشکلات واقعاً جالب و چالشبرانگیز بازمیدارد. این ابزارها به توسعهدهندگان اجازه میدهند تا انرژی ذهنی و زمانی خود را بر روی هسته اصلی کسبوکار، منطق پیچیده (business logic)، یکپارچهسازیهای APIهای خاص و بهینهسازی تجربه کاربری متمرکز کنند، نه روی کدنویسی فرمهای ساده و CRUD operations. این یعنی افزایش خروجی و خلاقیت تیمهای فنی.
برای یک برنامهنویس، مهارت در یک پلتفرم Low-Code میتواند او را به یک قهرمان در سازمان تبدیل کند. او اکنون میتواند به سرعت به درخواستهای بخشهای marketing، فروش یا منابع انسانی پاسخ دهد و prototypeها یا ابزارهای داخلی مورد نیاز آنها را در عرض چند ساعت یا چند روز و چند هفته، تحویل دهد.
این توانایی، ارزش یک توسعهدهنده را در چشم ذینفعان کسبوکار به شدت افزایش میدهد و او را از یک اجراکننده فنی به یک شریک استراتژیک تبدیل میکند که میداند چگونه مشکلات business را با سریعترین و مقرونبهصرفهترین روش ممکن حل کند. این موقعیت، امنیت شغلی و امکان پیشرفت بسیار بیشتری نسبت به یک کدنویس ایجاد میکند.
البته، این مسیر بدون چالش نیست
بزرگترین مانع، ذهنیت خود توسعهدهندگان است. بسیاری هنوز هم لذت و غرور نوشتن کد دستی را ترجیح میدهند.
انقلاب Low-Code/No-Code یک موج گذرا نیست، بلکه یک تغییر پایدار در دنیای توسعه نرمافزار است. به جای مقاومت در برابر آن، توسعهدهندگان موفق کسانی هستند که این ابزارها را به جعبه ابزار خود اضافه میکنند.
آینده از آنِ توسعهدهندگانی است که ترکیبی از مهارتها را دارند ، توانایی نوشتن کدهای سنتی و پیچیده برای حل مسائل عمیق فنی، و همچنین توانایی استفاده از پلتفرمهای Low-Code برای خودکارسازی و سرعت بخشیدن به تحویل برنامهها را. این افراد هستند که رهبری دیجیتال مارکسیس آینده را بر عهده خواهند گرفت. پس سؤال این نیست که “آیا این ابزارها مرا بیکار میکنند؟”، بلکه سؤال این است: “چگونه میتوانم از این ابزارها برای تبدیل شدن به یک حرفهای قویتر و ارزشمندتر استفاده کنم؟”
